تکه ای از متن پایان نامه :

نمود، چگونه می‌توان امکان نداشتن چنین پدیده‌ای را در جملة «16ـ ب» مشخص نمود.

انوشه بر این باور می باشد که گروه‌های حرف‌اضافه‌ای در جمله‌های «16» و «18» وابسته‌های پسین گروه‌های اسمی نیستند، بلکه بخشی از گروه فعلی هستند. ازاین‌رو می‌توانند از درون گروه فعلی و نه گروه اسمی، به ابتدای جمله حرکت کنند.

انوشه (1387: 164) ساخت زیربنایی جمله‌های «19ـ الف» و «19ـ ب» را به‌ترتیب جمله‌های «20ـ الف» و «20ـ ب» می‌داند.

19ـ الف) [از طرف دولت]i [TP این اقدام [tivP محکوم گردید]].

ب) [از همینگوی]i [TP این کتاب پرفروش [tivP منتشر گردید]].

 

20ـ الف) [tiTP این اقدام [vP [از طرف دولت] محکوم گردید]].

ب) [tiTP این کتاب پرفروش [vP [از همینگوی] منتشر گردید]].

انوشه تصریح می کند که گروه حرف‌اضافه‌ای در ساختی مانند جملة «21ـ ب» متمم[1] گروه اسمی فاعل می باشد که مثل اینکهً به همین دلیل، خروج این گروه حرف‌اضافه‌ای از درون گروه اسمی فاعل مجاز نیست.[2]

21ـ الف) [اهدای جایزه به سهراب] دوستانش را خشنود نمود.

ب) *[به سهرابi] [اهدای جایزه ti] دوستانش را خشنود نمود.

در ادامه انوشه (1387: 165) اظهار می کند که درمقابل، اگر گروه حرف‌اضافه‌ای، متمم یا اداتِ درون گروه فعلی باشد، می‌تواند از درون این گروه به ابتدای جمله حرکت کند، مانند جملة «22ـ ب»:

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

22ـ الف) اهدای جایزه [vP به سهراب روحیه داد].

[2] متمم عنصری می باشد که به گونه مستقیم با هسته درج می گردد و از­این­رو خواهر هسته می باشد (ردفورد، 2009: 448).

از لینک پایین صفحه ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید: