بنابراين اگرچه استاندارد 802.11b پل ارتباطي بسيار واضحتري را ميان استانداردهاي 802.11a و 802.11b مستقر كرده و علاوه بر آن ابزار روشنتري را براي توسعه آتي دستگاه‌هاي حقيقي چند حالته RF را در اختيار مي گذارد، اما عيب آشكار آن، ازدحام بيش از حد باند فركانسي 4/2 گيگاهرتز می باشد كه از قبل به حد تراكم رسيده.

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

در هر حال، واقعيت آنست كه يكي از دلايل اصلي پذيرش بين‌المللي استاندارد 802.11b، قابل دسترس بودن باند 4/2 گيگاهرتز تقريباً در سطح كل جهان مي‌باشد، هر كجا هم كه تضادي وجود داشته باشد فروشندگان مي توانند براي منع كار با فركانسهاي غيرقانوني از نرم افزار انتخاب فركانس بهره گیری كنند. پیش روی، باند فركانسي 5 گيگاهرتز از اين ابزار لوكس برخوردار نيست.

اين واقعيت كه قسمت هايي از باند 5 گيگاهرتز مورد بهره گیری كاربردهاي نظامي مانند رادار پر قدرت قرار دارد، منجر به ايجاد بازارهاي متعدد جهاني مانند در اروپاي غربي و ژاپن شده و باعث اعمال محدوديت هاي قانوني براي بهره گیری تجاري از اين باند فركانسي گرديده می باشد. بازار ژاپن تنها از باند فركانسي پايين 100 مگاهرتز بهره گیری مي كند، يعني كاربردهاي استاندارد 802.11a در ژاپن با محدوديت هاي بيشتري مواجه خواهد گردید. در اروپا بهره گیری از فركانس هاي پايين تر 200 مگاهرتز با سهم اختصاصي 5 گيگاهرتز fcc رايج می باشد اما فركانس هاي بالاتر 725/5 تا 828/5 گيگاهرتز كه براي كاربردهاي خارج از ساختمان رزرو شده، همگي اشغال شده اند. حتي در آمريكا نيز جائيكه استاندارد 802.11a بطور نسبي از عمليات كانال- باز بهره‌مند می باشد، حساسيت هايي در ارتباط با ريسكهاي امنيتي براي مقاصد نظامي هست.

با اين فرض كه پيش نويس استاندارد، آن چیز که كه قبلاً تكنولوژيهاي خصوصي بوده را در بر گرفته و در مرحله پيشرفته از توسعه قرار داشته باشد، بنا بر این بود كه سيستم‌هاي 802.11g تا اواخر سال 2002 در بازار ديده شوند. اما بازگشت موازي به اترنت كابلي 100/10 مگابيت بر ثانيه كه استاندارد سريعتري بود تا زمانيكه تجهيزات پل (bridge) ساخته نشدند، انجام نشد.

وقوع همين اتفاق در مورد شبكه سازيهاي بيسيم نيز انتظار مي رود. اگر توسعه اين تجهيزات در چارچوب زماني مشابه انجام پذيرد و احتمالاً در طي مسير مشكل Bluetooth نيز حل گردد، مي توان به موقع طلوع شبكه هاي بيسيم پر سرعت را انتظار داشت.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

دسترسي Wi-Fi عمومي

اوايل دهه جاري، شتاب بدست آمده در گسترش IEEE 802.11b به دليل افزايش شبكه هاي خانگي به مقصود اشتراك باند عريض اينترنت شاهد انتقال تكنولوژي از محيط‌هاي خانگي به خارج از آن بود. پيكربندي WLAN نيز از اين قاعده مستثني نبود. WLAN يك ترانسيور «نقطه دسترسي» (AP) می باشد كه با بهره گیری از كابل كشي اترنت استاندارد از يك مكان ثابت به يك شبكه كابل كشي شده، مرتبط شده می باشد. اما نصب AP بر روي يك آنتن بلند، يعني چيزي به ارتفاع 15 تا 36 متر و بهره گیری از پل‌ها و مسيريابهاي مخصوص محيط خارج از ساختمان تحت استاندارد 802.11 BLNA، گسترش WLAN از ساختمان به ساختمان ديگر و در نتيجه افزايش دامنه آن را امكانپذير نمود.

آمريكا، در ايجاد نوع از شبكه هاي عمومي WLAN كه به “Wi-Fi hot Spots” مشهورند، پيشرو می باشد و تا سا ل2001 تخمين زده مي گردید كه بيش از 5000 شبكه از اين نوع، يعني چيزي در حدود 80 درصد كل شبكه هاي دنيا در كشور امريكا هست. دانشگاه ها از اولين مجموعه هايي بودند كه خود را با اين شبكه ها وفق دادند و بلافاصله پس از آن شركت هايي مانند Starbuks و تعدادي از هتل هاي زنجيره‌اي اين سیاق را دنبال كردند. تا يكسال بعد، پيش‌بيني هاي صورت گرفته در مورد اينكه تكنولوژي فوق به تكنولوژي اصلي در سال 2002 مبدل خواهد گردید، جلوه روشنتري يافت چرا كه شبكه هاي Wi-Fi hot Spots در همه جا مثل كافه ها، فرودگاهها، هتل‌ها و ساختمان هاي اداري ظاهر شدند.

در كشور انگليس، راه اندازي شبكه Wi-Fi به دليل قوانين حقوقي موجود دچار اشكال گردید. با وجود اينكه Wi-Fi در امريكا گسترش مي يافت اما شركت هاي انگليسي از امكان بهره گیری از اين تكنولوژي بعنوان روشي براي فروش قابليت ارتباط اينترنتي منع شدند چرا كه (طبق قوانين)، بهره گیری از باندهاي 4/2 و 5 گيگاهرتز استاندارد 802.11b بعنوان بخشي از باند فركانسي ISM (ابزاري، علمي و پزشكي) تنها تحت مجوز مقاصد غيرتجاري امكانپذير بود. اين محدوديت، سرانجام در تابستان سال 2002 برداشته گردید كه علامتي براي شروع بكارگيري شبكه‌هايWi-Fi hot Spots در كشور انگلستان بود. البته شركت هاي عامل تجاري هنوز نيازمند اخذ مجوز «لايه مخابرات» بوده و مسئوليت در نظر گرفتن موارد امنيتي و موضوعات تداخل امواج را نيز برعهده داشتند.

شركت مخابرات ملي BT از قبل برنامه نصب و راه اندازي 400 شبكه
Wi-Fi hot Spots تا ماه ژوئن 2003 را بهمراه يك طرح بلند مدت با هدف 4000 شبكه تا سال 2005 اعلام كرده بود. طرح هاي اجرايي به دنبال از بين رفتن محدوديت‌هاي قانوني به سرعت پيش رفت و تا زمان راه اندازي سرويس تجاري
Wi-Fi يعني BTOPenzone در ماه اوت 2002، شركت مخابرات 20 شبكه را نصب و راه‌اندازي كرد.

در اين راه BT تنها نبود. شركت اروپايي ISP Megabeam، كه قبلاً 20 نقطه
Wi-Fi مانند فرودگاه‌هاي رم و ميلان را در سراسر اروپا فعال كرده بود، سريعاً قرارداد خود را براي نصب شبكه هاي فوق در 9 ترمينال راه آهن لندن و 6 ايستگاه محلي اعلام نمود. چند هفته بعد كافي شاپهاي زنجيره اي آمريكا يعني Starbucks كه از قبل تعهد كرده بود تعداد 650 فروشگاه خود با امكان دسترسي به Wi-Fi را در سطح آمريكا دو برابر كند. طرح آزمايشي و شش ماهه خود را براي راه اندازي شبكه Wi-Fi در دو فرودگاه شعبه لندن، اعلام كرد.

در پاييز سال 2002، فرودگاه بين‌المللي بيرمنگام (BIA) اعلام كرد اولين فرودگاه انگلستان می باشد كه داراي نقطه دسترسي اينترنت با سيستم تجاري Wi-Fi مي باشد.

مسافران مي توانستند هزينه سرويس را با خريد زمان ارتباط معادل 30 دقيقه، يك ساعت، يك روز، يك هفته يا يك ماه انجام دهند. اين كار از طريق يك صفحه پرداخت رمزنويسي شده و در هنگام انتخاب مرورگر اينترنت از كامپيوتر كيفي يا نوت بوك مسافر با قابليت Wi-Fi انجام مي گردید.

شبكه هاي Wi-Fi hot Spots غير تجاري نيز وجود دارند. اساساً اين شبكه ها بوسيله جوامع محلي از علاقمندان اين تكنولوژي با هدف آشكار امكان اشتراك ارتباطات باند عريض اينترنت در ميان همسايگان مستقر گرديد. اين روشي می باشد كه باعث عصبانيت بسياري از تامين كنندگان سرويس هاي باند عريض DSL و مودم هاي كابلي شده، زيرا قوانين توزيع دوباره پهناي باند را نقض مي كند، اما قادر به انجام كاري براي منع آن نيستند.

حتي برخي از جوامع در امريكا يك «ابر» Wi-Fi يا زنجيره اي از نقاط دسترسي به راه انداخته اند تا چندين مجتمع مسكوني را با پخش اينترنت بي سيم تحت پوشش داشته باشند. واضح می باشد كه Wi-Fi امكانات بالقوه‌اي براي ايفاي تأثیر در حل مشكل دسترسي به باند عريض در مناطق حومه شهر دارد. در اين مناطق، مقدار كم تقاضا توجيه كننده هزينه ارتقاء ايستگاه مخابرات محلي به ADSL نبوده يا جوامع از قدرت دسترسي تكنولوژي ADSL دورتر هستند.

«اتحاديه Broadband Wirelees» (BWA) در انگلستان اعتقاد دارد كه بايستي كتابخانه‌ها و دفاتر محلي پست را تشويق كرد كه از مشتركين ارتباط باند عريض گردند، چه از طريق خط ADSL يا خط اجاره‌اي (Leased Line). سپس يك نقطه دسترسي Wi-Fi را در بيرون ساختمان نصب كنند تا بتوانند در فاصله 150 تا 300 متري به بخش هاي تجاري و خانگي سرويس ارائه نمايند.

موفقيت Wi-Fi صنعت تلفن موبايل را بر سر دو راهي حادي قرار داده می باشد. بسياري از شركت هاي عامل تلفن موبايل سرمايه گذاريهاي عظيمي بر روي تكنولوژي نسل سوم (3G) كرده اند بر اين اساس كه 3G تكنولوژي امكان دسترسي دايمي به اينترنت براي كاربران موبايل خواهد بود. اما با پهناي باندي كه براي انتقال تصاوير ويدئويي با كيفيت پخش تلويزيوني كافي می باشد، چه چيزي مانع يك تامين كننده بالقوه سرويس موبايل مي‌گردد كه بجاي زير بار قرض رفتن بابت هزينه 3G، مسير WLAN را انتخاب كند؟

احتمالاً چنين واقعه اي بيش از هر جاي ديگر در امريكا رخ خواهد داد. تلفن هاي موبايل نفوذ بيشتري در اروپا داشته، تكنولوژي در آنجا پيشرفته تر بوده و جمعيت نسبت به ارسال پيام هاي متني علاقمندتر مي شوند. اما در امريكا مردم عادت كرده‌اند كه پيام هاي خود را بر روي صفحه نمايش كامپيوترهاي شخصي خود تحويل بگيرند و با مسائل گيج كننده اي كه در مورد استانداردهاي شبكه موبايل و پهناي باند قابل دسترسي هست، طریقه پذيرش 3G از سرعت بسيار كمتري برخوردار بوده می باشد.

خطي كه بوسيله شركت هاي اروپايي براي توسعه تكنولوژي هاي بي سيم و تاسيسات زيربنايي دنبال مي گردد، آن می باشد كه 3G و WLAN مكمل يكديگر هستند. شايد نسخه اروپائيها يعني تعبيه كردن امكانات Wi-Fi در تلفن هاي مدل جديد توسط سازندگان و توسعه واحدهايي كه بدون وقفه و وصله از سيستم موبايل سنتي به
Wi-Fi تغيير مي يابند، در دراز مدت پايدارتر باشد، البته اين انتقال بدون وصله منوط می باشد به اين كه چه سيگنالي بهترين خط ارتباطي اطلاعات را فراهم مي كند.


دیدگاهتان را بنویسید