از آغاز گفته شده بود كه تكنولوژي Bluetooth در اواسط سال 1999 در دسترس قرار خواهد داشت. اما تحقق آن تا اواخر سال 2000 كه اولين دستگاهها با اين قابليت ظاهر گشتند، به طول انجاميد. بازتابهاي اوليه خوب بود. قبلاً اين نگراني وجود داشت كه ممكن می باشد Bluetooth و استاندارد 802.11 با يكديگر تداخل داشته باشند كه مشخص گردید اين نگراني بي اساس می باشد. سطح پشتيباني نرم افزاري نيز مثل اینکهً خوب بود. معمولاً يكي از برنامه هاي مشابه ويندوز اكسپلورر يعني Bluetooth Neighbourhood، كليه دستگاههاي مربوطه در برد دسترسي را نشان مي دهد و همراه آن فهرستي از سرويسهاي موجود از دستگاههاي دور نيز ارائه مي گردد.

نکته مهم : برای بهره گیری از متن کامل پژوهش یا مقاله می توانید فایل ارجینال آن را از پایین صفحه دانلود کنید. سایت ما حاوی تعداد بسیار زیادی مقاله و پژوهش دانشگاهی در رشته های مختلف می باشد که می توانید آن ها را به رایگان دانلود کنید

ايجاد يك ارتباط ميان دو دستگاه كامپيوتر شخصي با امكان Bluetooth با كشاندن icon يك سرويس به icon كامپيوتري كه در مقصد قرار دارد، انجام مي گردد. براي انتقال فايل نيز فقط كافيست كه در محيط برنامه Neighbourhood آنرا از يك كامپيوتر كشانده و بر روي كامپيوتر ديگر رها كنيد.

GPS

سيستم مكان يابي جهاني (GPS) مجموعه اي متشكل از 24 ماهواره می باشد كه سه ماهواره از آن ها به عنوان پشتيبان به كار مي طریقه. اين ماهوراه ها در ارتفاع حدود 14000 كيلومتري، دوبار در روز زمين را دور مي زنند و به صورت 24 ساعته و مداوم سيگنالهاي راديويي فركانس بالا را پخش مي كنند كه حاوي اطلاعات مربوط به زمان و مكان مي باشند. اين قابليت به هر كسي كه يك گيرنده GPS در اختيار دارد امكان مي دهد موقعيت خود را در هر كجاي سطح زمين كه باشد تعيين نمايد. شبكه GPS بوسيله وزارت دفاع آمريكا راه اندازي شده و بهره گیری از آن براي كليه كساني كه يك گيرنده GPS دارند آزاد می باشد.

به ماهواره هاي GPS، ماهواره هاي NAVASTAR گفته مي گردد كه اولين آنها در اوايل سال 1978 به فضا پرتاب گردید. وزن تقريبي هر ماهواره 2000 پوند و با پانل هاي خورشيدي باز شده حدود 510 سانتيمتر عرض دارد. قدرت فرستنده آن 50 وات يا كمتر می باشد و اين ماهواره ها با سه فركانس متفاوت علائم را ارسال مي كنند. انتظار مي‌رود هر ماهواره 10 سال عمر كند و ماهواره هاي جايگزين بصورت متناوب ساخته شده و در مدار قرار مي گيرند.

هر نقطه از زمين مي تواند با يك جفت نقاط مختصاتي مورد شناسايي قرار گيرد كه نقطه دقيق از محل تقاطع خط افقي (طول جغرافيايي) مشخص مي گردد.

اساس تكنولوژي GPS، اطلاعات دقيق زمان و مكان می باشد. هر ماهواره با بهره گیری از اطلاعات محل و ساعت هاي اتمي كه دقتي معادل 1 ثانيه خطا در هر سي سال دارند، به گونه مداوم اطلاعات زمان و مكان را پخش مي كند. GPS طبق قاعده مثلث سازي كار مي كند. با دانستن فاصله از سه يا چند ماهواره ديگر، گيرنده مي تواند موقعيت خود را با حل مجموعه اي از معادلات محاسبه كند. براي محاسبه طول و عرض جغرافيايي در يك ارتفاع مشخص سه ماهواره مورد نياز می باشد و براي تعيين ارتفاع از سطح دريا نيز به ماهواره چهارم نياز مي باشد.

اگرچه GPS تحت نظر وزارت دفاع امريكا قرار دارد اما كاربرد تجاري وسيعي پيدا كرده می باشد. GPS با اتصال به وسائط نقليه به ابزاري براي مسيريابي تبديل شده می باشد. در حيطه محتوايي يك سيستم اختصاصي ابزاريست براي نقشه برداري. GPS با تلفن‌هاي سلولي (موبايل) با ترانسيور، به روشي براي رديابي وسايل نقليه يا اشخاص مبدل گرديده و با پايگاه‌هاي نقشه هاي ديجيتال شده، جداول تمام الكترونيكي در اختيار قرار مي دهد. براي سيستم هاي هدايت سلاح هاي جنگي نيز بي همتاست. تا ماه مه سال 2000، GPS دو سطح از خدمات را عرضه كرد. معمولاً خدمات شهري، بسته به تعداد ماهواره هاي موجود و شكل هندسي آن ماهواره‌ها، ارائه كننده سطحي از دقت در حدود 4/91 متر بودند. دقت آن از طريق روندي كه به نام « GPS ديفرانسيل» (DGPS) معروف می باشد، مي توانست تا حد 45 متر يا بيشتر بهينه گردد. DGPS از يك گيرنده ثانويه كه در مكاني مشخص قرار داشته و براساس اشتراك مجاني از منابع مختلف قابل دسترسي بود، بهره گیری مي كرد تا تصحيح اندازه گيريهاي ماهواره GPS را محاسبه كند. اما سرويسي كه توسط ارتش به كار مي رود، قادر به نقطه يابي دقيق هدف مي باشد.

در واقع، دليل وجود دو سطح متفاوت از سرويس ها، عواقب خطاهاي مصنوعي بود كه روي سيگنال هاي ماهواره اي اثر مي گذاشت. هدف از اين كار ارائه سيستمي بسيار دقيقتر در ارتش نسبت به سرويس هاي مدني در سطح بين‌المللي بود.

رئيس جمهور وقت امريكا به ارتش دستور داد تا از نيمه شب يكم ماه مه 2000، تداخل در سيگنالهاي ماهواره اي براي مصارف مدني GPS متوقف گردد. ارتش بايد به هنگام ضرورت حفظ امنيت ملي، كار تداخل در سيگنال ها را به صورت منطقه‌اي انجام دهد. مقصود از اين اقدام، افزايش اعتماد كاربران به اين تكنولوژي و تقويت چشمگير كل صنعت GPS بود.

IEEE 802.11b

گروه IEEE 802.11b از استاندارد IEEE، به گونه عمده بوسيله شركت
Lucent Technologies and Intersil ايجاد و براي كار با باند فركانس 4/2 گيگاهرتزي ISM (صنعتي، علمي و پزشكي) طراحي گردید.

سهم اصلي ضميمه گروه 802.11b به استاندارد LAN بيسيم، استاندارد کردن، پشتيباني لايه فيزيكي از دو سرعت تازه يعني 5/5 مگابيت بر ثانيه و 11 مگابيت بر ثانيه بود.

براي تحقق اين امر، (DSSS) Direct Sequence Spread Spectrum، مي بايد به عنوان تنها تكنيك لايه فيزيكي استاندارد انتخاب مي گردید. چرا كه تعويض فركانس نمي‌توانست بدون نقض قوانين جاري FCC، از سرعتهاي بالاتر پشتيباني كند. در همين حال يك طرح كارآمدتر كدگذاري كه به كدگذاري تكميلي (CCK) معروف می باشد براي رسيدن به حداكثر سرعت انتقال اطلاعات معادل 11 مگابيت بر ثانيه در اين استاندارد قرار گرفت. وضعيت اجرايي آن می باشد كه سيستم‌هاي 802.11b با سيستم‌هاي 802.11 DSSS 1و2 مگابيت بر ثانيه اي كاركرده اما با سيستم هاي 802.11 FHSS 1و2 مگابيت بر ثانيه اي كار نمي كند.

اما، آداپتورهاي اوليه بيسيم و نقاط دسترسي، بسيار گرانتر از كارت‌هاي رابط شبكه (NIC) كابل كشي شده بودند. ضمناً سوئيچ ها و شبكه هاي بيسيم كه داراي اجزاي مختلف از سازندگان مختلف بودند، اغلب به درستي كار نمي كردند.

خوشبختانه تا پايان سال 2000 هر دو نگراني فوق به طوراساسي مورد بررسي قرار گرفت. فشارهاي بازار، هم از نظر افزايش عمده حجم و هم رقابت شديد، باعث كاهش هزينه هاي مربوط به سيستم هاي بيسيم 802.11b گرديد؛ كاهش فاصله، اين سيستم‌ها را به سيستم هاي مشابه كابلي بسيار نزديك كرد و مشكلات مربوط به تطبيق كاركردها با نصب و راه اندازي (Ethernet Compability Alliance Wireless) WECA يعني «واحد سازگاري اترنت بيسيم» به شكلي موثر مرتفع گرديد. برنامه اخذ مجوز مربوطه، كه در آن محصولات در خصوص قابليت كار با ديگر سيستم ها مورد آزمايش قرار مي گيرد، نقشي بسيار مهم در فراگير شدن آن ايفا كرد، چرا كه به سازندگان آداپتورهاي آينده اطمينان مي داد با سيستم هاي خصوصي و بن بست مواجه نخواهند گردید. آرم (لوگو) Wi-Fi ثبت شده بر روي هر دستگاه، تضميني می باشد بر اينكه آن دستگاه مجموعه آزمايشات دقيق عملكردي و سازگاري WECA را گذرانده می باشد.

متعاقب آن، شبكه سازي بيسيم 802.11b شاهد افزايش سريع بكارگيري اين سيستم در شركت ها، شبكه هاي آموزشي و موسسات بود و با ادامه كاهش آداپتورها و نقاط دسترسي، محصولات شبكه بيسيم 802.11b، راه خود را به برنامه هاي كاربردي خانگي و SOHO باز كردند. در آغاز تقاضا براي شبكه 802.11b در منازل توسط كساني ارائه گردید كه از يك كامپيوتر نت بوك با تجهيزات بيسيم در محل كار بهره گیری مي كردند و سپس با بردن آن به منزل، تمايل داشتند از همان حد آزادي بدون قيد و بند سيم ها برخوردار باشند. اما همين اواخر، شبكه سازي براي به اشتراك گذراندن ارتباطات اينترنتي باند عريض انگيزه بسيار مهمتري براي كاربرد شبكه 802.11b در منازل گرديده می باشد.

در هر حال، شبكه 802.11b نيز كامل نيست. يكي از معايب مهمتر، باند فركانسي شلوغ آن می باشد. تعداد زيادي از تجهيزات مصرفي مانند 802.11b از باند راديويي 4/2 گيگاهرتز بهره گیری مي كنند، بنابراين منبع بالقوه اي براي ايجاد تداخل امواج مي باشند. اين تجهيزات دستگاه مايكروويو، تلفن هاي بيسيم، سيستم هاي قديمي بيسيم و دستگاه‌هاي كنترل خانگي كه از استاندارد X-10 بهره گیری مي كنند را شامل مي گردد. اما تهديد بزرگتر، از دستگاه‌هاي موجود Bluetooth ناشي مي گردد كه به شكل گسترده اي بر تعداد آنها افزوده مي گردد. اين مشكل با واقعيتي ديگر تشديد شده و آن، برد مسافتي 802.11b می باشد كه فراتر از محدود 15 تا 45 متري درون ساختمان بايد از ديوارها و سقف ساختمان نيز عبور كند. ضمناً سيستم 802.11b مي تواند در حالت «خط ديد» تا مسافت 300 متر محيط خارج از خانه را نيز پوشش دهد.

شايد پهناي باند محدود مشكل بزرگتري باشد. شبكه 802.11b بطور اسمي با سرعت معادل اترنت كابلي يعني 10 مگابيت بر ثانيه كار مي كند. اما تلفات، پيكره بندي و عوامل امنيتي مي توانند باعث كاهش توان خروجي تا حد معمول 5 مگابيت بر ثانيه گردند. در حالي كه اين مقدار براي گردش در وب كافي می باشد، براي كاربردهاي سنگين تر مانند دريافت تصاوير متحرك ويدئويي كفايت نمي كند. مشكلات موجود در لايه فيزيكي يكي از دلايل تضعيف كارآيي می باشد و براي مثال، مقدمه پروتكل PLCP (Physical Layer Convergence) جهت تعيين سرعت انتقال و اطمينان از متناسب سازي، داراي 24 بايت اطلاعات می باشد كه به هر بسته اضافه مي‌گردد، برعكس اين مقدار براي «اترنت كابلي» 8 بايت می باشد. موانع موجود بر سر راه سيگنال‌ها در کوشش براي حفظ ارتباط مي تواند باعث پايين آمدن گره‌ها شده و همان ماهيت شبكه 802.11b در روش هاي اجتناب از برخورد نيز مي تواند تلفات قابل توجهي را به پهناي باند تحميل كند.

امنيت نيز يكي ديگر از موارد مهم می باشد. درحاليكهWEP ( (Wired Equivalent Privacy) ) يك بخش اشتقاقي از استاندارد بزرگتر 802.11b می باشد، آن چیز که كه مشهود بوده، قابليت آسيب پذيري آن به دليل ساده شدن نسبي و تبديل به كليدهاي امنيتي رمز نويسي شده و 40 بيتي مي باشد. نوعي نفوذ غيرمجاز كه به “driving War” معروف می باشد، نفوذگران را قادر مي سازد با يك كامپيوتر كيفي مجهز به ارتباط بيسيم درون ماشين و به هنگام رانندگي شبكه بيسيم قابل نفوذ را يافته و پس از پارك كردن ماشين، در بيرون از ساختمان به شبكه مذكور دسترسي پيدا كنند.

شركت هاي فروشنده با ايجاد تمهيدات دفاعي مانند كليدهاي امنيتي كه بجاي ثابت ماندن بصورت ديناميك تغيير مي يابند، به مقابله پرداخته اند. اما اين تمهيدات مانع مستحكمي نبوده و مشكلات معمول با رفع نواقص اختصاصي در مورد آنها صدق مي‌كند كه ممكن می باشد با تجهيزات استاندارد 802.11b متعلق به فروشنده‌اي ديگر كار نكنند.

صنعت موبايل در حال كاربر روي تعدادي از راه حل هاي رفع اشكال و استاندارد شده مانند الگوريتم رمزنويسي 128 بيتي می باشد كه با نام «استاندارد پيشرفته رمزنويسي» (AES) شناخته مي گردد. اين الگوريتم به بهينه سازي سخت افزار يا ميان افزار و پروتكل سازگار با WEP بنام Temporal Key Integrity Protocol نياز دارد.

عليرغم معايب مورد تصریح، وجود WEP بهتر از هيچ می باشد. مشكل بزرگتر ناشي از اين واقعيت می باشد كه بسياري از شبكه هاي بيسيم حتي بدون فعال كردن قابليت WEP نصب شده اند. علاوه بر دقت لازم براي حصول اطمينان از فعال بودن WEP، چند اقدام ساده ديگر نيز هست كه كاربران مي توانند براي افزايش سطح ايمني، آنها را انجام دهند. مانند اين اقدامات، تغيير تمامي اسامي و رمزهاي عبور در شبكه، بهره گیری از منع آدرس MAC (كنترل دسترسي رسانه) و برقراري شبكه به شكل يك سيستم بسته مي باشد. فراتر از اين كارها، حتي مي توان با اجراي «شبكه خصوصي مجازي» (VPN) يا بهره گیری از سرور صدور مجوز RADIUS، تمهيدات امنيتي شديدتري اعمال كرد.

از مشكلات كم اهميت تر استاندارد 802.11b، عدم قابليت كاركرد آن با ديگر تجهيزات صوتي و نبود امكانات «كيفي سرويس» (QOS) براي برنامه هاي چند رسانه‌اي و مشابه آن مي باشد.

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

در حالي كه هر دو استاندارد 802.11b در سال 1999 تائيد شدند اما اولي در كسب بازار نسبت به رقيب موفقيت بيشتري داشت.

اين شروع خوب زمانيكه دسترسي وسيع تر و قدرت خريد بيشتر، در اوايل سال 2000، منجر به افزايش مصرف باندهاي عريض ارتباطات اينترنتي گردید، يك مزيت به حساب مي آمد. اين امر به نوبه خود شبكه سازي خانگي را به شدت تقويت كرد چرا كه كاربران بيشتري خواهان به اشتراك گذراندن ارتباط باند عريض خود در ميان چند كامپيوتر شخصي در محيط منزل بودند. استاندارد IEE 802.11b براي بهره مندي از اين فرصت به موقع و در جاي درست قرار داشت. بنابراين اگرچه استاندارد 802.11a مستقيماً براي رفع نواقص مشهود استاندارد 802.11b نوشته نشد و از نظر ورود به بازار تا حد زيادي نسبت به رقيب عقب مانده، واقعيت به قوت خود باقي ماند و آن، حل برخي از مشكلات مهمتر استاندارد 802.11b بود.

IEEE 802.11a

در حاليكه استاندارد 802.11b در باند فركانسي 4/2 گيگاهرتز ISM (صنعتي، علمي و پزشكي) كار مي كند، استاندارد 802.11a براي كار با باند فركانسي اختصاص يافته جديدتر، يعني 5 مگاهرتز UNII (مباني اطلاعات ملي بدون مجوز) طراحي شده می باشد. علاوه بر آن، برخلاف استاندارد 802.11b، استاندارد 802.11a از تكنولوژي «طيف گسترده» سنتي جدا بوده و بجاي آن از يك طرح كاملاً متفاوت رمزنويسي به نام «تقسيم مالتي پلكس فركانس رمزنويسي شده خطي» (COFDM) بهره گیری مي كند كه هدف آن، سادگي كاربرد در محيط هاي اداري مي باشد.

COFDM مخصوصاً براي سيستم هاي بيسيم داخلي ايجاد شده و عملكرد بسيار برتري نسبت به سيستم هاي طيف گسترده (Spread-Spectrum) دارد. COFDM با تقسيم يك حامل پر سرعت اطلاعات به چندين حامل فرعي كم سرعت تر كه به صورت موازي ارسال مي شوند، كار مي كند. هر حامل پرسرعت اطلاعات 20 مگاهرتز عرض داشته كه قابل تقسيم به 52 كانال فرعي مي باشد. هر كدام از اين كانال‌هاي فرعي 300 كيلوهرتز عرض دارند.

COFDM از 48 عدد از اين كانال هاي فرعي براي اطلاعات بهره گیری مي كند، در حالي كه 4 كانال باقي مانده براي تصحيح خطا بكار مي طریقه. ضمناً اين استاندارد به فروشندگان اجازه مي دهد طرح مدولاسيون خود را فراتر از 24 مگابيت بر ثانيه افزايش دهند. اما هرچه تعداد بيت هاي رمزنويسي شده در سيكل (هرتز) بيشتر باشد، سيگنال نسبت به تضعيف و تداخل حساس تر و در نهايت محدوده برد آن كوتاهتر خواهد بود، مگر اينكه نيروي خروجي افزايش يابد.

در حقيقت، قوانين تئوري اطلاعات فركانس، قدرت انتشار و فاصله را به شكلي معكوس با يكديگر مرتبط مي كند. بنابراين، بالابردن باند فركانس از 4/2 گيگاهرتز به 5گيگاهرتز با قدرت انتشار و طرح رمزنويسي يكسان، منجر به كاهش مسافت مي‌گردد. تكنولوژي 802.11a با افزايش ELRP به حداكثر 50 ميلي وات در 100 مگاهرتز اول باند فركانسي اختصاصي يافته خود، بر مشكلات مربوط به از دست دادن اطلاعات به دليل بعد مسافت غلبه كرد.


دیدگاهتان را بنویسید