تکه ای از متن پایان نامه :

با در نظر گرفتن تقابل جمله‌های «11ـ الف» و «11ـ ب» انوشه (1387: 159) به پرسشی دربارة انگیزة حرکت گروه اسمی فاعل و همچنین جایگاه ارتقای آن تصریح می کند. در پاسخ به این پرسش، او دو امکان را برمی‌شمارد؛ فرض نخست مبنی بر این می باشد که فاعل ساختاری جمله به‌مقصود یافتن خوانش تأکیدی از گروه فعلی پوسته‌ای بیرون رفته و به مشخص‌گر گروه کانون حرکت کرده‌می باشد. او این فرض را با در نظر داشتن بی‌نشان بودن جملة «11ـ الف» نسبت به جملة «11ـ ب» مردود می‌داند.

انوشه (1387: 160) همچنین تصریح می کند که در ساخت‌های مشابهی که گروه اسمی فاعل در آغاز جمله (جمله‌های 13) تظاهر یافته، پیش روی جمله‌هایی که یک گروه قیدی پیش از دیگر عناصر بند تظاهر یافته‌می باشد (جمله‌های 14) خوانش بی‌نشان دارند و درنتیجه نمی‌توان تظاهر فاعل در ابتدای جمله را به علت فرایند تأکید یا مبتداسازی دانست:

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

13ـ الف) سهراب مشکلاتش را [عاقلانه] حل می کند.

برخلاف انگلیسی، برای برآورده کردن مشخصة اصل فرافکن گسترده جابه‌جا نمی‌گردد و ازاین‌رو می‌توان از درون گروه اسمی فاعل، عنصری را خارج نمود.

17) گروه اسمی که به انگیزة حالت جابه‌جاشده و مشخصة حالتش بازبینی می گردد، منجمد می گردد.

انوشه معتقد می باشد این استدلال کریمی چند اشکال دارد؛ نخست اینکه جملة «16ـ ب» و نمونه‌های مشابه آن در جمله‌های «18ـ الف» و «18ـ ب» که بر پایة تحلیل موردنظر نادستوری فرض شده‌اند، دست‌کم به‌ اندازة جملة «16ـ الف» خوش‌ساخت هستند و می‌توان گروه حرف‌اضافه‌ای آن‌ها را [از طرف کدام دولت]‌ و [از طرف کدام نویسنده] به آغاز جمله حرکت داد.

18ـ الف) [از طرف کدام دولت]‌ [این اقدام]‌ محکوم گردید.

ب) [از کدام نویسنده]‌ [این کتاب پرفروش]‌ منتشر گردید.

انوشه مشکل دیگر این استدلال را این‌گونه توضیح می‌دهد که اگر فرض کنیم در زبان فارسی گروه اسمی فاعل بدون حرکت از جایگاه زیرساختی خود، مشخصة اصل فرافکن گسترده را برآورده کند و ازاین‌رو بتوان در جمله‌هایی مانند جملة «16ـ الف» عنصری را از درون این گروه خارج

از لینک پایین صفحه ، خرید و دانلود آنی فایل متن کامل با فرمت ورد می توانید به لینک پایین صفحه مراجعه نمایید:

 دانلود از لینک پایین صفحه